Kohë dashurish të harruara

Ndoshta, - i thashë, duke ndjekur me sy fluturimin e pulëbardhave në horizontin e mbuluar nga re të dendura, që vende-vende ngjyroseshin në rozë nga rrezet e fundit të diellit që po fundosej në heshtje, diku atje, tutje, mes detit të shkumëzuar. - Ndoshta, - pëshpërita, - ndoshta. Prandaj ëndrrat e perëndimet janë të bukura, sepse janë atje, larg, shumë larg, janë të paarritshme, - dhe i tregova me gisht një pikë të papërcaktuar në horizontin e lagur. - Por pa ato, ne nuk do të dinim se çfarë kërkonim.

(GJENERATËS SIME)